Beste levensgenieter,
Op Paasmaandag besloot ik kort na de middag om in ‘t mooie weer een ritje met de koersfiets te gaan maken. Ik reed eerst richting de Schelde, en besloot in Kerkhove tegenwind te vertrekken richting Doornik. In Escanaffles kreeg ik opeens ‘t idee om te gaan zien of Mic Mac Jampudding thuis zou zijn.
Aangekomen te Pottes trof ik Frédéric aan op zijn grasmachine, die prompt werd stilgezet en die die dag verder niet meer bewogen heeft. Frédéric is namelijk in zijn zeemvel gesprongen en is mee met mij de tocht gaan vervolledigen.
Als iemand ooit twee dommekloten op een koersfiets wil zien zitten, moet hij ons beiden eens in ‘t oog houden. We waren zonder opwarming vertrokken bij Frédéric thuis, en zijn met gemiddeld 35 kms per uur naar Avelgem geracet … waardoor we beiden zowat buiten adem waren.
We zijn een vijftiental kilometer verder gestopt in Hof de Hellinck om daar een verfrissing te nuttigen. Tijdens deze verfrissing hadden we al onmiddellijk weer kennis gemaakt met zowat alle mensen die aan de tafeltjes rondom ons zaten, en hadden we al gesprekken gevoerd over meesjes, over Tom Boonen die onze job niet zo goed zou kunnen als wij de zijne, over salami met de juffrouw die ons bestelde, over een Ename die ineens veranderde in een Leffe, kortom … de Flandriens waren weer op stap.
Na de verfrissing (het was intussen ergens rond 3 uur) besloten Mic Mac en ik om recht naar huize B. te rijden om enkele lekkere whisky’s te gaan proeven die ik recent verworven had. Ik kan ‘t lijstje niet meer perfect opsommen daar weeral niks opgeschreven … wel veel plezier gehad.
We hadden zeker enkele BenRiachs (stuk of 6), gevolgd door enkele Ardbegs (stuk of 3), tot Frédéric ineens zei dat hij niet veel zin had om weer naar huis te fietsen.
Geen probleem, B. weet altijd raad: ik heb mijn wagen uitgehaald, Frédérics fiets in de koffer gestoken, en terug gereden naar Pottes. Daar aangekomen werd ik uitgenodigd om mee aan te schuiven aan de eettafel voor een lekkere gourmet (het was intussen ergens rond zevenen). Frédéric was even om een fles wijn, en was al snel terug.
Hij zette een flesje wijn voor mijn neus … … … een Château Margaux uit ‘t jaar 1991. Die wijn was zonder twijfel de beste die ik in mijn héle leven gedronken heb. Veel beter kan een wijn volgens mij niet meer worden. Hiermee kwam Mic Mac weer met glans zijn ‘part of the deal’ na (lekkere whisky vs lekkere wijn).
De Gourmet heeft ook heel erg gesmaakt, maar NIKS verslaat de zelfgemaakte chocolade-ijs van de vrouw des huizes.
Frédéric en ik besloten onze Paasmaandag met de Glenfarclas – 1968 ‘Private Selection n° 1′ – cask 689 te beëindigen, en deze is toch écht wel lekker hoor !!!
Er zijn tijdens deze namiddag en avond ook enkele nieuwe termen ontstaan: wij kunnen wijn drinken, maar ook WIJNwijn … en er bestaat whisky, maar ook WHISKYwhisky 
!!!
Als Mic Mac Jampudding en ikzelf samen op stap gaan, dan krijgt het begrip ‘quality time’ er toch elke keer een dimensie bij !!! Zo moesten ze meer komen !!!
Stay tuned for more …
Gr.,
B. !!!