De Fles van Dominiek
Een banale verkoudheid, minstens één keer per jaar, zorgt doorgaans voor de nodige ongemakken en een algemeen gevoel van onbehagen ten hoofde, luchtwegens, sinussens en neusgatens uwer dienaar. Ik ben altijd verbaasd hoe snel die fuckers zich nestelen en van het ene moment op het andere voor snertgevoelen zorgen. ’s Ochtends is er nog geen vuiltje aan de lucht, hoogstens een lichte kriebel in de keel, maar dat kan ook van de droge nachtlucht zijn, denk je dan. Tegen ’s avonds klink je als Bob Dylan op een slechte dag, wordt een ‘p’ een ‘b’, en een ‘m’ ook, en je bag er deker van dijn dat je net dan een tasting bet delicate whisky’s gebland ebt. Je moet hoesten totdat je het gevoel hebt dat een deel van je longen weldra de keukenvloer zullen sieren, en daarna uitleggen aan de buren dat je toch geen hond in huis hebt gehaald. Maar geen koorts, en dus niet ziek genoeg om je zonder schuldgevoel in een ziekterol te wentelen.
Om één of andere reden grijp ik dan altijd naar Talisker, bij voorkeur de normale standaard Talisker 10yo (45.8%, OB). Soms ook wel eens Laphroaig, maar ‘yé old Skye’ haalt het meestal wel. Het is een traditie die nu al een paar jaar stand houdt, nog voordat ik James kende, secretaris van Fulldram, notoir Taliskerliefhebber en beginnend verzamelaar. Gisteren, ter gelegenheid van een van onze bestuursvergaderingen –ons alibi om lekkere dingen te proeven en ondertussen ook nog eens iets te bespreken- passeerden er weer twee mooie schoonheden van het eerdergenoemde eiland, een officiële 25yo en een heel drinkbare Talisker van Samaroli gebotteld in 2000. ‘Deze zit al 7 jaar op fles,’ zei James… ‘Shit, we zijn inderdaad al 2007, en ik heb weeral een valling waar ik al een paar weken niet vanaf geraak.’
Maar ik houd hardnekkig vast aan mijn medicatie. Vanavond haal ik er weer een Tallie bij. Eens zien of die virussen daar een antwoord op hebben… Bastards.
Dominiek Bouckaert