De Fles van Dominiek
Ik weet niet of ik het best geplaatst ben om de loftrompet af te steken over Glenfarclas. Er zijn anderen in België die deze distilleerderij een veel warmer hart toedragen dan mezelf. Ik heb het natuurlijk over de welgekende wandelende Farclie-reclame, en bij uitbreiding dé promotor van whisky in België en ver daarbuiten, Luc Timmermans. Iemand die alle vintages in z’n kast heeft staan, én geproefd heeft, iemand die zelf zijn Glenfarclas bottelt, weet veel beter dan ik wat deze stokerij uit Ballindalloch, Banffshire betekent. Ik, met mijn povere Farclas-mileage van amper 30 versies, kan in de verste verte niet inschatten hoe goed of slecht hun bottelingen zijn. Maar die die ik heb mogen proeven, hebben mijn hartje altijd bekoord.
We zeggen en schrijven november 2004 als ik voor het eerst ingewijd word in de geheimen en schoonheden van wat de Grants, eigenaars van één van de weinige onafhankelijke distilleerderijen, de whiskywereld te bieden heeft. Het laatste plaatsje op de door Luc georganiseerde tasting ‘Glenfarclas at cask strength’ onder de deskundige begeleiding van Ian McWilliam kan ik nog net bemachtigen. Bijna niemand kende mij, cask six was nog een nobele onbekende, ik was nog niet met Fulldram begonnen… Nog een geluk dat een zekere Bert uit Ingooigem daar rondliep of ik zou mij enigszins verweesd gevoeld hebben. Enkele weken daarvoor was Jim McEwan nog te gast geweest bij Slainte in Heusden-Zolder, een gebeurtenis die volledig aan mij was voorbij gegaan. Een welgemeende ‘shit’, ‘godver’ en ‘fuknell’ is hier op z’n plaats, me dunkt.
Na een hele reeks overheerlijke Glenfarclassen van verschillende vintages, werd de tasting beëindigd met wat nu nog steeds voor mij een van de boeiendste vergelijkingen is geweest die mijn prille whiskycarriere heeft gekend. Drie flessen uit 1968 gedistilleerd op dezelfde dag in dezelfde run, gevuld in hetzelfde type vat op dezelfde dag, maar op verschillende momenten gebotteld, werden naast elkaar gezet. En niet de minste. Een Old Stock Reserve, de For Friends #1 en een cask sample… Die laatste sloeg iedereen achterover, en was voor mij de beste van de avond. Het vat zou normaal pas in 2008 op de fles gaan, maar werkelijk iedereen smeekte Luc om dit zo snel mogelijk te laten bottelen. En zo geschiedde dat de Glenfarclas 37yo 1968/2005 (51.4%, OB, Private Selection n°1, cask 689, 150b.) een van mijn favoriete Farclies is geworden…
Heerlijk.
Dominiek Bouckaert