De Fles van Dominiek 5.

Hallo,

Toch wil ik jullie deze ‘Fles van Dominiek’ niet onthouden want ze gaat over … een Bowmore, maar dan ééntje van recentere datum dan de rij die we vorige donderdag proefden … blijkbaar ook van een ander niveau …

De Fles van Dominiek

“Bweurk, wat een schijtwhisky is dit zeg!!!”

Het zal nu toch al enkele jaren geleden zijn toen ik op bezoek bij mijn ouders nog geen flessen van bij mij thuis meenam, maar ter plaatse iets ging kopen. Mijn roots liggen in Roeselare en een beetje whiskykenner gaat dan op bezoek bij Jean Geebelen in zijn etablissement om een drammeke te proeven en een fleske te kopen. Maar goed, ik had geen goesting om in de late namiddag van zomaar een zaterdag midden in de stad parkeerplaats te zoeken en overal stapvoets aan te schuiven, dus besloot ik naar den Delhaize te gaan en raprap via de snelkassa een malt te kopen.
Het was de tijd net voor in deze warenhuisketen de Classic Malts verkrijgbaar waren en ik had de keuze uit hoop en al een distillery of vier. Naast de onvermijdelijke Glenlivet 12yo en de Glenfiddich Special Reserve, stonden er ook de Laphroaig 10 en de Bowmore Legend. Ik geloof zelfs niet dat Delhaize toen al hun huismalts hadden (de meeste kennen ze wel, een 4-tal flessen ‘Lowland’, ‘Highland’, ‘Islay’ en ‘Speyside’). In elk geval, de Laffie kende ik maar al te goed, het was in die tijd zowat mijn daily dram tijdens koude herfst- en winteravonden, en dus haalde ik, in een avontuurlijke en nieuwsgierige bui, die andere Islay uit het rek.
Het is tot nu een ‘once in a lifetime experience’ gebleven.

Nog vol verwachting opende ik die avond de fles, een van mijn eerste Bowmores trouwens. Het dominante in de smaak en in de geur kan je nog het best omschrijven als de geur van veel te lang gerookte spek die, al enkele dagen uit de onder atmosferische druk gesloten verpakking, enkele uren zonnebaden op een hete tuintafel achter de rug heeft. Disgusting. Maar goed, ik wou niet over een nacht ijs gaan en liet het glas even staan om te ademen. Tja, ik had net zo goed een 33 pagina’s tellend maatschappelijk traktaat kunnen schrijven over de relatie tussen onze samenleving en hedonisme, terwijl ik zo nu en dan een scheet liet in dat glas, het uiteindelijke resultaat zou hetzelfde gebleven zijn… Schijtwhisky.

Waarschijnlijk hebben ze hem daarom Legend genoemd. Na een fles van deze Bowmore vergeet je hem nooit meer. Deze botteling is er de reden van dat ik deze distillery pas in het afgelopen half jaar opnieuw ben gaan appreciëren. Natuurlijk dankzij de geweldige bottelingen uit de jaren 60, maar ook de recente Bowmores bevallen mij opnieuw. En goed, ik kan tegenwoordig ook weer genieten van de 17yo en de Mariner, die best wel lekker zijn.
Ik hoop dat ook de Legend terug beter is geworden, maar als kennismaking met de distillery, met Islay en met peaty whisky zou ik hem nog altijd aan niemand aanraden.

Dominiek Bouckaert

De volgende ‘Fles van Dominiek’ komt er weer op zondag, en wij gaan vanaf morgen weer gewoon verder met ‘t leven nà de ‘crash’ en nà de ‘Ultimate Challenge’ … !!!

Gr.,
B. !!!